از تابستون پارسال تصمیم داشتم ثبت نام کنم برا کلاس حفظ قرآن.اولش فکرمی کردم خیلی سخته..می دونستم توی فصل مدارس هم باید بیام کلاس.نگران بودم که شاید ازدرس هام عقب بیفتم ولی وقتی حافظای قرآن نوجوان رو توی تلویزیون نشون می داد،نظرم عوض میشد.باخودم می گفتم مگه من از اوناچی کم دارم؟!؟!من هم حتما می تونم مثل اینابشم حافظ قرآن.باامید و توکل به خدا رفتم جلو..شک نداشتم که هرکسی توی راه قرآن قدم برداره،خدا کمکش می کنه...

کلاس روخوانی و روان خوانی که شروع شد،نظرم کاملا عوض شد..

مربی مون دانشجو بود و جوان.تقریبا۲۰نفر بودیم.به جز۴-۵نفر دبستانی،بقیه همه مون راهنمایی و دبیرستانی بودیم

ساعت هایی که می رفتم کلاس،بهترین ساعت های عمرم بود.اصلا حاضر نبودم اون ساعت هارو با هیچ چیز دیگه ای عوض کنم.هیچ وقت احساس نکردم دارم وقتم رو تلف می کنم...کلاس واقعا عالی بود

آخرای این دوره،مدیر جامعه النور باهامون صحبت کرد.خیلی راحت و صمیمی گفت:سعی کنید تاآخرش بمونید.خیلی هابعد از تابستون،به بهونه ی درس و مدرسه،دوره ی بعد رو ثبت نام نمی کنن.می گفت ازاین فرصت ها استفاده کنید..تاجوانید و انرژی دارین..تا هنوز حافظه تون قویه..و برامون دعا کرد تا یه روزی جزء حافظای قرآن باشیم.وقتی حرفاش تموم شد،باخودم فکر کردم یعنی کسی دلش میاد این کلاس هارو رها کنه؟!؟اون موقع نفهمیدم منظورش از این که "سعی کنید تاآخرش بمونید" چی بود؟!؟فقط می دونستم که خودم تاآخرش هستم.اما...وقتی دوره ی تجوید۱و۲ توی فصل مدارس شروع شد و از اون ۲۰نفر،فقط ۹ نفر موندن، دقیقا فهمیدم منظورش چی بود!

۹نفر بودیم باز هم بااون مربی جوان و مهربون.این بار انگار بیشتر باهاش صمیمی شده بودیم.بیشتر شبیه یه دوست می مونه برامون تا مربی.سرکلاس از همه چیز حرف می زنیم.از مسائل دینی و احکام بگیر تا موبایل و چرخش زمین به دور خورشید و ...

بعد از تجوید که تقریبا۱ماه و نیم پیش تموم شد،رفتیم برای دوره ی قرائت.البته کلاس تواشیح هم همزمان باتجوید شروع شد.یعنی من ۳روز در هفته کلاس میرم و نه تنها توی درسام مشکلی ندارم،روزایی که کلاس میرم انگار شب هاش کش میاد!!خیلی بابرکت میشه وقتم

میگن:آدم تاچیزی رو از دست نده،قدرش رو نمی دونه.دوست ندارم کسی رو نصیحت کنم.این فقط یه پیشنهاده...چون می دونم اکثر خواننده ای اینجا توی سن جوانی و نوجوانین،پیشنهاد می کنم برای پاگذاشتن توی راه قرآن بیشتر از این معطل نکنن.این کلاس ها معنویت خاصی داره...یه جور حس نزدیکی به خدا...آرامش عجیبی داره فضای قرآن..من که دوست ندارم چند سال دیگه یادی از جوانیم بکنم و پشیمون بشم که چرا تاشور و انرژیم بیشتر بود به فکر این چیزا نبودم.حالا هم وقتی بچه های۴-۵ ساله رو میبینم که باچه شور و ذوقی میرن کلاس خیلی حسرت می خورم که کاش منم مثل اونا از کودکی این راه رو انتخاب کرده بودم:(  ولی بازهم خدا رو شکر

البته...پیشنهادم به بزرگترا اینه که ماهی رو هروقت از آب بگیری تازست مامان دوستم که همسن خودمه،داره همزمان با دخترش میره کلاس قرآن.مربی مون میگه خانمی رو می شناسه که از اول بارداریش تا بعد از به دنیا اومدن بچه اش،هر روز می اومده کلاس.آره خب...سخته.ولی فقط یه اراده قوی میخواد

دوست داشتید ادامه ی مطلب رو هم بخونید

بعدا نوشت:فکر کنم نتونستم منظورم رو به خوبی برسونم.هدف من از نوشتن این پست،تشویق و ترغیب دوستان عزیز به شرکت در کلاس های قرآن بود.نه تعریف از خودم و التماس دعا گفتن دوستان!!من فقط خواستم این حس خوبی رو که ازشرکت در کلاس های قرآن دارم به بقیه هم منتقل کنم برای همین خاطراتم رو نوشتم.در واقع کل حرف هام همون پیشنهاد آخر بود.اصلا نمی خواستم از خودم تعریف کنم.نمی دونم چرا بعضی از دوستان التماس دعا و... گفتن!!